ναι φιλε μου εφυγε....

ενα αντιο ηθελα να της πω

και δυο λογια που δεν προλαβα

 Θελω απο κει ψηλα που με κοιτας πια να θυμασαι οτι ο αδερφος σου σαγαπαει,θα σαγαπαει παντα..

εχω μεινει εδω κατω να μετραω τις ανασσες σου.....................

Καινούργιος κάθε μέρα

Θέλω να παραβλέψω όλους τους κανόνες μου.Έστω μια φορα.....

Ο πόνος να μην πονάει,η θλίψη να με κάνει να γελάω,το σκοτάδι να με τυφλώνει,η φωτιά να με δροσίζει.

Η αλλαγή θα με κάνει να μην πονάω.Η οπτική των πραγμάτων θα αλλάξει..

Φυσικά  και θα χαθώ.Πάντα μιλάει παράξενα αυτή η αδυναμία αποκόλλησης από το σταθερό κέντρο του σύμπαντος – εγώ.....βουτηγμένος στις θάλασσες των επιλογών μου .Εγώ με μένα ,εγώ εδώ σκαλίζοντας τα μαύρα τετράδια..Εγώ μαζί σου σένα κόσμο ηλεκτρονικό που γεμίζει τις μέρες μου....

Όλοι ξέρουμε ότι όσο τρέχεις μακριά από τον εαυτό σου αυτός σε προλαβαίνει,ανακαλύπτει της κρυψώνες σου σε κοιτάζει στα μάτια και σου θυμίζει ποιος είσαι.....

Σου φωτίζει την διαδρομή,δεν σ αφήνει να ξεφύγεις σου θυμίζει τα βιβλία που έχεις διαβάσει-σε διαβάζει......

Μόνοι οι άνθρωποι χαϊδεύουν τα άστρα,μελετούν το σύμπαν,πατάνε στο φεγγάρι,ανακαλύπτουν νέα χώματα να πατήσουν.

Όμως η ψυχή τους διψά ,γίνετε έρημος βράχος σε μια πιο απόμερη παραλία.Τόση μοναξιά εκεί έξω..

Ότι περνάει από το χέρι μου θα μπει στο ποτήρι σου,δεν θα διψάσεις ποτέ.......

Η ελευθερία μας γεμάτη χαρακιές από τις άποιρες αυτοκτονίες μας.

Κάθε μέρα πεθαίνω και ανασταίνομαι.....

Καινούργιος κάθε μέρα σε μια ίδια προκαθορισμένη διαδρομή πολεμάω τους δαίμονες μου.

Τους νικώ.......................... 

John Titor

"Έρχομαι απο το έτος 2036. Επιστρέφω στο σπίτι μου αφού πήρα έναν υπολογιστή IBM 5100 απο το έτος 1975". Αυτό το μύνημα εμφανίστηκε στις 2 Νοεμβρίου 2000 σε κάποιο φόρουμ και έτσι συστήθηκε ο χρονοταξιδιώτης Timetravel_0 ή John Titor όπως είναι το πραγματικό του όνομα.
Οι επισκέπτες της ιστοσελίδας τον ανέκριναν αρχικά με κυνικές ερωτήσεις που αργότερα έγιναν πιο επίμονες για το μέλλον που μας περιμένει. Ο Τάιτορ γεννήθηκε στη Φλόριντα το έτος 1998 και είναι ένας στρατιώτης που το 2036 θα σταλεί απο την κυβερνηση των ΗΠΑ πίσω στον χρόνο να βρει και να φέρει μαζί του έναν υπολογιστή ΙΒΜ 5100, ο οποίος έχει την μοναδική δυνατοτητα να μεταφράζει μεταξύ τους γλώσσες προγραμματισμού Unix, Apl και Basic. Πρόκειται κατά τα λεγόμενα για μια κρίσιμη ιδιότητα γιατί το 2038 προβλέπεται οτι ένας ιός θα πλήξει το λειτουργικό σύστημα Unix.
O Τάιτορ υποστηρίζει ότι στις 12 Μαρτίου 2015 θα ξεσπάσει τρίτος παγκόσμιος πόλεμος όπου θα πεθάνουν 3δις άνθρωποι και θα ισοπεδοθούν πολλές μητροπόλεις. Γενικά οι διηγήσεις του για το μέλλον είναι εφιαλτικές. Αυτό που κέντρισε το δικό μου ενδιαφέρον είναι, κατά τις διηγήσεις του χρονοταξιδιώτη, είναι ότι μετά απο τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο το προσδόκιμο όριο ζωής θα πέσει στα 60 χρόνια λόγω της μόλυνσης των υδάτων και της τροφής, καθώς και η υγειονομική περίθαλψη θα θυμίζει Φαρ Ουέστ! Ο Τάιτορ προέβλεψε και άλλα γεγονότα πριν να γίνουν, όπως τον πόλεμο στο Ιρακ, τον "πατριωτικό νόμο (Patriot Act)" των ΗΠΑ περί καταστολής και παρακολούθησης των πολιτών, καθώς και τα ταξίδια στον χρόνο.

www.johntitor.com

Η ΨΥΧΗ..........................

Καποτε υπηρχε ενας βασιλιας ο οποιος ειχε αποκτησει τρεις κορες. Μια από αυτές ηταν και η Ψυχή. Η Ψυχή ηταν εξαιρετικα ομορφη. Μολις καποιος την γνωριζε εκτυφλωνόταν από το μεγεθος της ομορφιας της. Σιγα σιγα οι ανθρωποι άρχισαν να ξεχνουν τη Θεα Αφροδιτη μιας και η λατρεια τους για την Ψυχή ολοενα και μεγαλωνε.
Οι ναοι της Αφροδιτης ερημωναν. Οι πιστοι της λιγοστευαν. Η ομορφια της αρχισε να λησμονείτaι. Τοτε η Θεα Αφροδιτη επιζητουσε εκδικηση. Οργισμενη , εστειλε τον Ερωτα ώστε να την κανει να ερωτευτει τον πιο ασχημο αντρα που υπήρχε εκεινη την εποχη.

Ο Ερωτας ξεκινησε το ταξιδι του το βραδυ και τρυπωσε μεσα στην κρεβατοκαμαρα της Ψυχης. Μαζι του εκτος από τα χρυσα του βελη , κουβαλουσε και δυο μικρα κεχριμπαρενια δοχεια οπου στο ένα ειχε το πικρο νερο ολων, την λυπη και στο άλλο το γλυκοτερο νερο ολων , την χαρα.
Καθως η Ψυχη κοιμοταν ο Ερωτας αθορυβα εσταξε μερικες σταγονες από το νερο της λυπης πανω στα χειλη της . Ηταν τοσο ομορφη όμως… Δεν μπορουσε να αντισταθει στην ομορφια της. Χωρις να το καταλαβει την αγγιξε με τα χρυσα του βελη και εκεινη ανοιξε αμεσως τα ματια της. Δεν μπορουσε να τον δει. Το βλεμμα της όμως αγκιστρωσε τον Ερωτα και μαγεμενος από το βλεμμα της Ψυχης, τραυματιστηκε με το ιδιο χρυσο βελος . Εκστασιασμενος από την ομορφια της ραντισε τα μαλλια της με το γλυκο νερο της χαρας σβηνοντας από τα χειλη της το νερο της λυπης. Αφου την ραντισε, εφυγε …

Η Ψυχή συνεχιζε να προκαλει τον θαυμασμο και την λατρεια των ανθρωπων. Κανενας δεν μπορουσε να την ερωτευτει και κανενας δεν την ζητουσε σε γαμο. Η Αφροδιτη ειχε καταφερει να δηλητηριασει τις καρδιες των μνηστηρων της και ετσι ολοι την απέρριπταν.
Απελπισμένοι οι γονείς της πήγανε στο Μαντείο των Δελφών• και ο Απόλλωνας, δασκαλεμένος από τον Έρωτα, έδωσε τον τρομερό χρησμό του: «η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Έπειτα διέταξε το βασιλιά να ντύσει την κόρη του με ρούχα του πενθους και να την οδηγήσει σε μια απομακρυσμένη βουνοκορφή, όπου θα γινόταν ο καταραμένος γάμος της.
Η Ψυχή, ντυμένη με νεκρικά ρούχα και συνοδευόμενη απο πένθινη μουσική και απο τους γονείς της που θρηνουσαν, οδήγηθηκαν στην κορυφή του βουνού για την παράξενη γαμήλια τελετή.
Μόνη και τρομαγμένη, η Ψυχη περίμενε. Ξαφνικά ένας απαλός άνεμος την ανασήκωσε και αφού τη μετέφερε στην πλαγιά του βουνου, την άφησε μέσα σ΄ένα ευωδιαστό λιβάδι. Ένα παλάτι απο χρυσό και πολυτιμους λιθους, απίστευτα όμορφο και γεμάτο θησαυρούς, ορθωνόταν μπροστά της. Σκεπτόμενη ότι είχε πεθάνει και πως αυτο ήταν το σπίτι κάποιας θεότητας, η Ψυχή μπηκε μέσα και αθόρυβα άρχισε να περιπλανιέται απο δωμάτιο σε δωμάτιο. Σε μια πολυτελη κάμαρα αόρατα χέρια την πλησιάσαν και, αφου την έλουσαν και την έντυσαν, της πρόσφεραν υπέροχα φαγητά και όλων των ειδών τις ανέσεις.
Στολισμένη με υπέροχα υφάσματα και νιώθοντας άνετα μέσα στο πολυτελές περιβάλλον του παλατιού, η Ψυχή ΄επεσε σε βαθύ ύπνο, αλλά κατα τα μεσάνυχτα της ξύπνησε ενας απαλός ψιθυρος. Επειδή γνώριζε πως θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε μέσα σ΄αυτό το απέραντο και ακατοίκητο μέρος, η Ψυχή φοβήθηκε για τη ζωή και την αγνοτητα της. Όμως η ψθυριστή ανδική φωνή, που ξαφνικά άκουσε καθαρά, της υποσχέθηκε ότ δεν θα της επιβαλλόταν ούτε θα την έβλαπτε. Ο αόρατος επισκέπτης αγκάλιασε την Ψυχή με απίστευτη τρυφερότητα και της έκανε έρωτα με τον πιο διεγερτικό και ευγενή τρόπο. Οι σεξουαλικές της επιθυμίες αφυπνίστηκαν, αλλα και ικανοποιήθηκαν απο το αγκάλιασμά του.
Όταν η νύχτα του πάθους τους τέλειωσε, ο επισκέπτης της είπε οτι ηταν ο σύζυγος της και οτι δεν θα μπορούσε πότε να τον δει. Της είπε ακόμη πως όλες οι ανάγκες της μέσα στο παλάτι θα ικανοποιούνταν απο αόρατα χέρια και ότι, αν δεν προσπαθουσε να ανακαλύψει ποιος ηταν, θα συνεχιζαν να χαίρονται ο ένας τον άλλον κάθε βραδυ.
Στην αρχή η Ψυχη δέχτηκε προθυμα αυτους τους όρους. Έκπληκτη απο τη μεγαλοπρέπει και τα πλούτη του παλατιού της, περνουσε τις μερες της με ευχάριστες ενασχολήσεις και τις νύχτες της έχοντας συντροφιά τον αόρατο συζυγό της. Σύντομα όμως η Ψυχή άρχισε να επιθυμεί τους γονείς και τις αδερφές τις. Ήθελε να τους συναντησει και να τους πει ότι δεν είχε πεθάνει, αλλά ότι ευημερούσε στο νέο της σπιτι. Η Ψυχή ικέτευσε το σύζυγο της να την αφήσει να επιστρέψει στους δικούς της, για να τους διαβεβαιώσει για την ασφάλεια και την καλή της τύχη. Εκείνος συμφώνησε απρόθυμα. Της υπενθύμισε όμως τους όρους του γάμου τους: δεν έπρεπε να γνωρίζει ή να αποκαλυψει της ταυτότητα του, αλλιώς όλα θα τέλειωναν.
Η αρχική χαρά της οικογενειας για την ευτυχία της δεν άργησε να μετατραπεί σε ζήλια κι όταν την κατάφεραν να τους πει ότι δεν είχε δει ποτέ τον άντρα της, βρήκαν τον τρόπο να καταστρέψουν αυτήν την ευτυχία. Της υπενθύμισαν τον χρησμό και την έπεισαν ότι το αποκρουστικό τέρας που μοιραζόταν τις νύχτες το κρεβάτι της δεν θ’ αργούσε να την σκοτώσει: «Καλύτερα, λοιπόν, να τον σκοτώσεις πρώτη εσύ πάρε αυτό το μαχαίρι, και όταν αποκοιμηθεί, κάρφωσέ το στην καρδιά του».
Όταν η Ψυχή επέστρεψε στο παλάτι, είχε καταστρώσει μαζί με τις αδερφές της ένα σχέδιο, για να αποκαλυψει την αληθινή φύση του συζυγου της. Ετοιμάστηκε λοιπόν να αντιμετωπίσει το σύζυγο της, οπλισμένη μ΄ενα μαχαίρι και ένα κερί. Αφού εκαναν έρωτα και εκείνος αποκοιμήθηκε, η Ψυχή άναψε το κερί και το υψωσε πάνω στο σωμα του.
Μπροστά της αποκαλύφθηκε ο θεός Έρωτας- ο γιος της Αφροδίτης- σ΄ολη του τη λαμπρότητα. Έκπληκτη απο την ομορφιά του, η Ψυχη έκανε μια αποτομη κίνηση και έριξε το καυτό κερί στο γυμνο του στηθος. Ο Έρωτας, αφού ξύπνησε αιφνιδιασμένος, την καταράστηκε και τράπηκε σε φυγή. Από την κορ΄θφη ενός κυπαρισσιού, κατηγόρησε τη γυναικα του για την απερισκεψία της και χάθηκε στους ουρανούς. Απο τη στιγμή που η ταυτότητα του ειχε αποκαλυφθεί σε μια θνητή, ηταν υποχρεωμένος να επιστρέψει στη μητέρα του και να μην αναμιχθεί ποτέ ξανά στη ζωή ενός ανθρώπινου πλάσματος.
Η Ψυχη το μετανιωσε βαθιά και άρχισε να περιπλανιέται στη γη, αναζητώντας τον αγαπημένο της σύζυγο. Εξαντλημένη και απελπισμενη, έφτασε σ΄ένα ναό της Αφροδίτης όπου μπήκε μέσα και εκλιπαρησε τη θεά του έρωτα να την βοηθήσει να ξαναβρεί τον Έρωτα. Επειδη όμως η Αφροδιτη ειχε εξοργιστει με τη συμμαχία της Ψυχης και του Έρωτα, έθεσε διάφορες επίπονες δοκιμασίες στη νύφη της. Αφου επελεξε άθλους που κανενας θνητός δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει, η Αφροδίτη υποσχέθηκε στην Ψυχη ότι θα εσμιγε ξανά με τον Έρωτα, αν τους έφερνε σε πέρας.
Έχοντας πιστη στη μεγάλη της αγάπη για τον Έρωτα, η Ψυχή ξεκίνησε την ηρωική της περιπετεια. Σε καθε προσπάθεια της οι δυνάμεις του φυσικού κόσμου υποστήριζαν το κουράγιο και την αγάπη της. Ο τελευταίος και πιο δύσκολος άθλος της όριζε να πάρει απο τη Περσεφόνη, που βρισκόταν στον κάτω κόσμο, το κουτι της "ομορφιάς", ετσι ώστε η Αφροδιτη να μπορέσει να αποκτήσει παλι την νεανικη της εμφανιση που είχε αλλοιωθεί, καθως προσπαθουσε να αναθρέψει το γιό της.
Σίγουρη πια για τη μοίρα της, η Ψυχή κίνησε για τον κόσμο του Ερέβους. Και πάλι, μια φωνή την καθοδήγησε πώς θα βρει το δρόμο για το βασίλειο του Πλούτωνα, πώς θα αποφύγει τους κινδύνους και πώς θα περάσει με ασφάλεια από τον Κέρβερο• και τη συμβούλεψε να μην ανοίξει για κανένα λόγο το κουτί που θα της έδινε η Περσεφόνη.
Η αρχόντισσα του Κάτω Κόσμου δεν αρνήθηκε το αίτημα της Αφροδίτης, κι έτσι η Ψυχή ολοκλήρωσε κι αυτή τη δοκιμασία. Αλλά, καθώς επέστρεφε, ξέχασε την τελευταία συμβουλή και άνοιξε το κουτί, με σκοπό να πάρει λίγη από την ομορφιά της θεάς, ώστε να μην εμφανιστεί άσχημη μπροστά τον αγαπημένο της Έρωτα.
Το κουτί ήταν άδειο – ή τουλάχιστον η Ψυχή δεν είδε τίποτα• όμως, σχεδόν αμέσως έπεσε στα μισά του δρόμου, βυθισμένη σ’ έναν περίεργο ύπνο – επειδή, η Περσεφόνη είχε βάλει μέσα στο κουτί τον Ύπνο της Στυγός.
Όλον αυτόν τον καιρό, ο Έρωτας ήταν σχεδόν φυλακισμένος στο παλάτι της μητέρας του, μέχρι να επουλωθεί πληγή του. Τη στιγμή που η Ψυχή υπέκυπτε στην περιέργειά της, εκείνος είχε πια ανακτήσει τις δυνάμεις του• βρίσκοντας ένα παράθυρο που είχε ξεχαστεί μισάνοιχτο, πέταξε έξω για να βρει την αγαπημένη του, αφού του ήταν αδύνατο να παρατείνει άλλο την τιμωρία της. Την είδε πεσμένη στο χώμα και την άγγιξε με την άκρη του αργυρού του βέλους: «Για άλλη μια φορά σε νίκησε η περιέργειά σου» της είπε «ωστόσο, κάνε την παραγγελία της μητέρας μου και θα φροντίσω εγώ για τα υπόλοιπα». Πράγματι, η Ψυχή παρέδωσε το κουτί στην Αφροδίτη, ενώ ο Έρωτας παρουσιάστηκε στον Δία και ζήτησε τη μεσολάβησή του. Σε λίγο, ο Ερμής έφερε την Ψυχή στον Όλυμπο, ενώπιον των θεών, και της προσέφερε ένα ποτήρι αμβροσία, λέγοντας: «Πιες το, Ψυχή, και θα γίνεις αθάνατη• ο Έρωτας ποτέ δεν θα ξεφύγει από αυτόν τον δεσμό, και οι γάμοι σας θα είναι αιώνιοι»

.

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΟΥΝ..

Τράβηξα μια μαύρη σελίδα και άρχισα να γράφω...
Το κεφάλι μου έχει γίνει μια υπερφορτωμένη θυρίδα με μυστικά.
Τον τελευταίο καιρό νιώθω πολλές φορές ότι έχω σταματήσει να ζώ για μένα
Το μαύρο ασύρματο τηλέφωνο έχει γίνει εφιάλτης κάθε φορά που ξυπνάω.
Πρέπει κάθε μέρα να ακούω την φωνή της...
Ναι για την Αθηνά μιλάω.Στρέφω όλους τους προβολείς πάνω της.....
Ζει μόνη της με δυο παιδιά και παλεύει κάθε μέρα με τον θάνατο.
Ναι η Αθηνά είναι η αδελφή μου.Έχω ξαναγράψει γιαυτήν για να πω ευχαριστώ που υπάρχει στην ζωή μου.
Δεν έχω ξαναπεί ότι είναι μέσα σένα νοσοκομείο.Κάθε μέρα της κρατάω παρέα από το τηλέφωνο.
Οι γιατροί είπαν οτι έπρεπε να έχει πεθάνει τώρα.Όμως είναι εκεί και παλεύει.
Οι γιατροί είπαν ότι πρόκυτε για τον ποιο επιθετικό καρκίνο στους πνεύμονες.Αφουγκράζομαι όμως τις ανάσες της κάθε μέρα....
Οι γιατροί είπαν οτι έχει λαβώσει και την καρδιά της .Όμως πολλές φορές την ακούω να χτυπάει πολύ δυνατά....
Ο ήχος με τρελαίνει...
Όπως και σήμερα....
Πολλές φορές έχω πει ότι αν πέθαινε θα ήταν καλύτερα γιαυτήν.
Έφτασα να το πω και αυτό.Δεν μπορώ να νοιώθω ότι υποφέρει τόσο πολύ.
Έδωσα την άδεια μου να γίνουν μια σειρά χημειοθεραπείες που την σκοτώνουν χειρότερα.
Δεν την ρώτησα ποτέ αν θέλει να φύγει.
Δεν το επέτρεψα....Φοβάμαι να την χάσω.
Βλέπεις αναπνέω από τις ανάσες της...Βλέπω από τα μάτια της
Αυτή με έμαθε έτσι...........
Είμαι δημιούργημα της.
Κάθε μέρα φεύγει ένα βήμα ποιο μακριά.Η εικόνα της θολώνει.Η μνήμες σβήνουν..
Πως πετάς όμως την ψυχή σου?
Μην φύγεις ακόμα.
Σε χρειάζομαι............................................... .

Γράψε ψυχή μου...

Άπλωσα τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο.
Έχω καιρό να γράψω και το μυαλό μου πονάει...
Σχεδόν φοβάμαι να ξεδιπλώσω την μοναξιά μου.
Εχει ζαρώσει και κούρνιασε στο πιο κρυφό σημείο .Ειναι τοσο τρομαχτικά εκει πίσω .
Υπάρχει κρύο και αγωνία εδω.
Το φως δεν περνάει πια .Κάθε ακτίνα έχει χαθεί.
Έχω πεθάνει?
Γιατί δεν μου είπαν τίποτα?
Γιατι ομως ανάσες αχνίζουν?
Περίεργο αλλα η καρδιά χτυπάει ακόμη,τα μάτια δακρύζουν ,οι αισθήσεις επιμένουν να υπάρχουν.
Κάποια παλιά κατάρα με κρατάει ζωντανό.
Θα υπάρξω ξανά?
Θα γελάσω ποτέ?
Μέσα σε μια στιγμή ολα χάθικαν .Ακυρώθικαν...
Ταξιδεψέ με οπου εσύ πιστεύεις,είμαι τυφλός μονο σε σένα το είπα..
Τα πιο ωραία ταξίδια τα έκανα πάνω σε χάρτινα καράβια,μεσα σε ανοιχτές θάλλασες και βουβά σαγαπώ.
Άραγε έχω αλλα εισιτήρια στην τσέπη μου η ο χρόνος τέλειωσε απότομα?
Άρχισα να γράφω πάλι...
Τα δάχτυλα αντιδρούν ακόμα και εγω υπάρχω.
Ισως αύριο πάλι θα μαι εδώ ....
Γράψε ψυχή μου....
Λυτρώσου.................

Η ΛΗΘΗ

(Αφιερωμένο στην αδελφή μου..)

Ήρθαν όλοι επειδή τους
κάλεσα
ο συνετός με τη σωφροσύνη του
ο επιπόλαιος με τη βιασύνη του
ο προφήτης με το βουνό και
την εκκλησία του
ο ξυλουργός με τα πανύψηλα
δάση του
ο γλωσσολόγος με τα φωνήματα
τα μορφήματα και τους δεκάδες
φθόγγους του
ο τσοπάνος με το κοπάδι του
αργότερα θα διαχώριζε τους
αμνούς από τα ερίφια
με τους σκύλους του πριν να
διασταυρωθούν με τους λύκους
μπροστά απ’ αυτόν προηγούνταν
ο αποδιοπομπαίος τράγος του
τα μάλλινα ζεστά υφάσματα
ήρθαν κι η σπορά ήρθε
και τα χιλιάδες σπέρματα
και τα πουλιά με τα πετάγματά
τους και κάποια απ’ τα πουλιά
με την ανίατη γρίπη τους
ήρθαν κι οι νεκροί
με το κίτρινο χρώμα και τα
μυρμήγκια επάνω στο σώμα
τους κι αυτοί επειδή είχαν
καιρό να μιλήσουν ήταν οι πιο
κοινωνικοί
ήθελα να τους αγκαλιάσω
αλλά ήταν τόσοι πολλοί άλλοι
συνοδεύονταν απ’ τις αρρώστιες τους
άλλοι από τους δολοφόνους τους
κι η κυρία πληρότητα ήρθε
και η φίλη της η κενότητα
κι αφού μαζεύτηκαν όλοι
η ομοιότητα κι η διαφορετικότητα
φάγαμε ουρανό και γη
ήπιαμε απόσταγμα γνώσης
καπνίσαμε πίπες και καμινάδες
τζάκια και σόμπες

Ύστερα τους κέρασα
μελίσσια
χωρίς τις ιπτάμενες μέλισσες
ύστερα αφού πέρασε η
πρώτη αμηχανία
χορέψαμε με τις θύελλες και
τις καταιγίδες απ’ όλους η
θάλασσα ήταν η πιο κινητική
ύστερα τα νέφη κι οι γρήγοροι
ποταμοί τα στάσιμα νερά
ήταν συνέχεια καθισμένα
χόρεψα μ’ αυτήν που δεν
τη χόρευε κανείς με την
ασκήμια όλοι μα όλοι
φλέρταραν την ομορφιά
πρώτοι και καλύτεροι οι
πυλώνες που πηγαινοφέρνουν το
ρεύμα ενώ το χώρο
φωτορύθμιζαν οι κεραυνοί κι οι
αστραπές κι οι δυνατές
βροντές καθόριζαν την ένταση
του ήχου
Μόνο αυτή που αγαπούσα
δεν ήρθε αυτής που το
πρόσωπο ξεχνούσα σιγά σιγά
θυμόμουν τις συμπεριφορές της
τους τρόπους της όλα που ζήσαμε
μαζί τα θυμόμουν τα μούρα
με τα οποία έβαφε το στόμα της
τα μεγάλα αφρούγια αμύγδαλα
ίδια με τα μάτια της
τα σκουλαρίκια της που κρέμονταν
όπως τα τσαμπιά απ’ τα κλήματα
Μόνο αυτή που αγαπούσα
έλειπε αρκεί να τη θυμόμουν
καλύτερα και θα ’ρχόταν
όμως οι πίνακές μου
είχαν εξασθενήσει οι πίνακες μου
οι μνημοτεχνικοί
η λήθη είχε ζώσει με στέμμα
λησμονιάς το ψηλό βουνό της
αγάπης που δύσκολα αποφασίζεις
να το ανέβεις άμα το έχεις
για κάποιον λόγο κατεβεί....

ενα ποιημα του γιωργου καλοζώη

Καθαρίζοντας....

Αποφάσισα να καθαρίσω το Σήμερα....

Αυτή η ακαταστασία άρχισε να μου την δίνει στα νεύρα.

Ειδικά όταν βρέχει και σήμερα το σκηνικό είναι το σωστό ,έτσι ώστε αν κλάψω η βροχή θα καλύψει τα δάκρυα,θα τα σκεπάσει,είναι ο συμμαχός μου.....

Το ξεσκόνισμα θα πάρει πολύ χρόνο αλλά δεν βιάζομαι.

Θέλω να το κάνω σωστά,μεθοδικά....

Στα δύσκολα πρέπει να σηκώνεις ανάστημα,να προχωράς μπροστά.

Που και που σκοντάφτω σε ξεχασμένα αντικείμενα.

Είχα την τάση να κρατάω τα πάντα.

Ανοίγω δειλά την βρύση της αρνησιάς και αρχίζω να ξεπλένω το παρελθόν...

Αρνούμαι οτιδήποτε πιάνει απλά χώρο στα συρτάρια της μνήμης μου,το πετάω...

Αποστειρώνω καλά τα πάντα.Το τέλειο έγκλημα................

Πρέπει να φτάσω βαθιά για να βρώ τα λάθη μου.
Μικρά-μεγάλα και κάποια άλλα που ξέχασα εκεί στο πέρασμα του χρόνου.
Όλο και πιό κοντά ,όλο και πιό μέσα μου....

Το κολάζ του μυαλού μου αλλάζει μορφή.

Πετάω οτι έχει ξεθωριάσει .

Μια φωτογραφία με οχτώ ζευγάρια μάτια.

Αθώα παιδικά μάτια μα και σκοτεινά ,κόκκινα.....

Σκουπίδια!!!

Τα χέρια μου μουδιάζουν ,πονάνε απ'την ένταση.

Νοιώθω σαν να τα βούτηξα στο νερό και με διαπέρασε το ρευμα.
Ξαφνικά............

Αναδημιουργώ τα παλιά μου στερεότυπα,με καθορίζω απ'την αρχή...

Ξεκλειδώνω ο,τι με κλείδωνε μέχρι τώρα και πνίγω τις αναστολές που με παγίδευαν.

Επιτέλους χαϊδεύω την ψυχή μου....

Την ακούω....

Ανοίγω διάπλατα τις πόρτες για να φύγει η σκόνη και όλα τα δεύτερα θέλω μου.

Με κερδίζω απ'την αρχή κρατώντας ομήρους μόνο δυο κομμάτια θάλασσα και λίγα χαμόγελα.

Τα κέρδισα αυτά....

Μου ανήκουν.

Τράβηξα μια λευκή σελίδα και άρχισα να γράφω.

Χωρίς όρια,σχεδόν απο σήμερα............................

Τα μεσάνυχτα της ψυχής...

Άδειασε η πόλη.....

Γυρνώντας σπίτι τα κτήρια έμοιαζαν τεράστια.

Το ίδιο και οι δρόμοι

Είναι το ίδιο πράγμα όπως ένα δωμάτιο.

Όταν είναι άδειο φένετε πάντα μεγαλύτερο.

Προσέχεις καλύτερα τα χρώματα στους τοίχους η ακόμα και τις μικρές ρωγμές και της ατέλειες που σε άλλη περίπτωση δεν θα κοίταζες ποτέ

Η κατάλληλη στιγμή να αναρωτηθείς η και να γράψεις...

Τώρα που όλα είναι ποιο άδεια ,ποιο αληθινά ποιο δικά μου....

Τώρα που η ψυχή ησυχάζει απτήν βοή της πόλης

Τώρα που είναι μεσάνυχτα..

Ξεδιπλώνω σιγά σιγά τις τελευταίες σελίδες της και αρχίζω να διαβάζω

Τα χρώματα γίνονται ποιο ζεστά ...

Περίεργα γνώριμα σαν να τα έφτιαξα εγώ

και τα στόλισα με μουσικές ,με ήχους,με ανάσες

Άπλωσα δυο τρεις σειρές σκέψεις πάνω στο τραπέζι και έπεσα πεινασμένος πάνω τους

Είναι μεσάνυχτα και η ψυχή πάει ταξίδια...........

Δές......

Άκου.....

-Ω

Όπως ωρίμασε με...

ωφέλησε με...

-Ψ

Όπως ψιθύρισε με...

ψυχογράφισε με...

ψηλάφισε με...

-Χ

Όπως χειραφέτησε με...

χειρίσου με...

χειροτέχνισε με...

-Φ

Όπως φούμαρε με...

φούντωσε με...

φόρεσε με...

-Υ

Όπως υπερθέρμανε με...

υπνώτισε με...

υπερόπλισε με...

-Τ

Όπως τραυμάτισε με...

τιμώρησε με...

τρέλανε με...

-Σ

Όπως σάστισε με...

σώσε με...

-Ρ

Όπως ρούφηξε με...

-Π

Όπως παγίδεψε με..

παρέλυσε με..

πείσε με..

-Ο

Όπως ολοκλήρωσε με...

ομόρφυνε με...

-Ξ

Όπως ξενύχτησε με...

ξημέρωσε με...

-Ν

Όπως νανούρισε με...

νύσταξε με...

-Μ

Όπως μάλωσε με...

-Λ

Οπως λάτρεψε με...

λέρωσε με...

-Κ

'Οπως κοίταξε με...

κατέκτησε με...

-Ι

Όπως ικέτεψε με...

-Θ

'Οπως θάμπωσε με...
θυμήσου με...

-Η

'Οπως ηρέμησε με...

-Ζ

'Οπως ζέστανε με...

-Ε

'Όπως εκπαίδευσε με...

-Δ

'Οπως δώσε μου...

-Γ

΄Οπως γεύσουμε....

-Β

Όπως βασάνισε με...

-Α

'Οπως αγάπησε με...

4 μέρες μονο...

Τόσες έμειναν μέχρι την άδεια μου..

Είμαι σπίτι.Είχα ρεπό σήμερα..

Αύριο δουλεύω απόγευμα.

Ομολογώ ότι έχω ήδη φύγει διακοπές.

Είμαι τελείως εκτός στην δουλεία

Την τελευταία απογραφή στο μαγαζί την έκανα μια σκέτη αποτυχία

Κάνω τα πάντα λάθος .

Σε 4 μέρες κατεβαίνω Κρήτη

Έχω να δω τους δικούς μου απ'το περασμένο καλοκαίρι

Νοιώθω λίγο αμήχανα

Μου έλειψαν.....

Θέλω να τους δω και να γυρίσω πίσω με γεμάτες μπαταρίες .

Δεν μπορώ να πω ότι δεν είμαι καλά

Απλά νοιώθω συνέχεια κουρασμένος

Κοιμάμαι πολλές ώρες

Κουράζομαι πολύ εύκολα στην δουλεία και γενικά πρώτη φορά δεν εστιάζω σε πράγματα που θέλω να κάνω

Ίσως φταίει η ζέστη

Ίσως απλά μετά από καιρό θέλω να κάτσω χωρίς να κάνω τίποτα .

Να χαλαρώσω.

Άντε να φεύγουμε όλοι

Καιρός να αδειάζουμε για λίγο αυτήν την πόλη

Τέσσερις μέρες και απόψε...

Mικρές αλήθειες

Η φράση «έφαγε χυλόπιτα» προέρχεται από το παρασκεύασμα χυλού που έδιναν παλιά οι ψευτογιατροί για τον περιορισμό του καημού των ερωτευμένων!

Η φράση «του πήρε τον αέρα» προέρχεται από την αρχαιότητα και την εκμετάλλευση του ανέμου κατά τις ναυμαχίες έναντι του εχθρού!

Η γνωστή συνοικία των Αθηνών ονομάστηκε «Κολωνάκι» από ένα κολωνάκι που ήταν εκεί για παλούκωμα όπως συνηθιζόταν κατά την Τουρκοκρατία!

Στον γνωστό άθλο του Ηρακλή τα γνωστά «χρυσά μήλα των εσπερίδων» ήταν ... πορτοκάλια!

Όταν αποκαλούμε μια κοπέλα «Σουσουράδα» κυριολεκτικά σημαίνει αυτή που κουνά τα οπίσθιά της!

Η ακριβής εξήγηση της φράσης «Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή καν'έλα» δεν έχει σχέση με κανέλλα ή άλλα καρυκεύματα αφού σημαίνει «Έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή»!

Όταν δίνουμε σε κάποιον «πουρμπουάρ» η ακριβής του ερμηνεία είναι ότι του προσφέρουμε χρήματα για να πιει κάτι δηλαδή τον κερνάμε ένα ποτό!

Οι οδηγοί των πρώτων αυτοκινήτων ατμού ονομάστηκαν «σοφέρ» δηλαδή «θερμαστές» γιατί ζέσταιναν το νερό της μηχανής πριν ξεκινήσουν!

Η γνωστή συνοικία Πατήσια ονομάστηκε έτσι από την αντίστοιχη Τούρκικη λέξη που σημαίνει: τα κεκτημένα αγροκτήματα!

Όταν λέμε σε κάποιον «Αντίο» του λέμε κυριολεκτικά σύμφωνα με την αντίστοιχη Ισπανική φράση ότι «θα τα πούμε στον άλλο κόσμο» δηλ πρόκειται για .. αποχωρισμό!

Τα στοιχεία του πληκτρολογίου της γραφομηχανής (έως σήμερα Η.Υ.) τοποθετήθηκαν μπερδεμένα από τον Christopher Latham το 1868 για να μπερδεύει τις γραμματείς και να μην μπλοκάρουν από την ταχύτητά τους τις μηχανές!

Η βέρα φοριέται στο τέταρτο δάχτυλο-παράμεσο γιατί τον παράμεσο διασχίζουν φλέβες που συνδέονται με την καρδιά!

Το 1630 ο Γάλλος Καρδινάλιος Ρισελιέ διέταξε τα μαχαίρια του φαγητού να έχουν στρογγυλεμένες άκρες για να πάψουν επιτέλους οι καλεσμένοι του να καθαρίζουν τα δόντια τους με αυτά!

Ημέρα γενεθλίων

Ψάχνω κίνητρο πίσω από τις πράξεις μου

ενοχές κάτω απ' το παρελθόν

Οραματίζομαι και στοχάζομαι το ενδεχόμενο του μέλλοντος

Αναπνέω και δηλώνω ζωντανός...

Άραγε φτάνει μόνο αυτό;

Μερικές φορές όλοι χρειαζόμαστε ένα καταφύγιο..

Τι και αν είναι άψυχο,τι και αν δεν μας μιλάει η δεν μας κρίνει,ξέρουμε μας καταλαβαίνει...η τουλάχιστον μας ανέχεται

Εδώ το μέρος είναι περισσότερο σκιερό...

Ως επί των πλείστων με θερμοκρασίες υπό του μηδενός

Ο χρόνος σταματά και δεν είναι λίγες οι φορές που γυρνάει πίσω αξιολογώντας τις καταστάσεις

Αυτό είναι το δικό μου καταφύγιο,το δωμάτιο πανικού που κλείνω όλες τις σκέψεις που ξεπηδούν απ' το κεφάλι μου.

Δεν έχει σημασία αν είναι λογικές η παράλογες

Είναι δικές μου και με χαρακτηρίζουν

Τις καταγράφω όπως τις αντιλαμβάνομαι,πολλές φορές μάλιστα είναι λίγο αυτοκαταστροφικές....

Μα δεν πειράζει,τις πολεμάω.

Πες μου χρόνια πολλά

κανείς δεν τα στερείται...

Μια στάση στο χτές.

Μόλις ξύπνησα.

Το κεφάλι μου είναι έτοιμο να εκραγεί

Έκατσα στην άσπρη πολυθρόνα που σήμερα μου φαίνεται λίγο άβολη και άρχισα να γράφω .

Ήταν όμορφα χτες...

Ακόμα νοιώθω την βροχή στο πρόσωπο μου

Καθισμένος σε μια ταράτσα στο Γκάζι καθώς έπινα το ποτό μου άρχισαν οι πρώτες ψιχάλες .

Έτσι χωρις λόγο ,απλα γιατί ο ουρανός ήθελε να κλάψει

Γιατί ήθελε να παίξει μαζί μας.

Όπως η μουσική που έπαιζε χωρίς λόγο

Άσχετα ίσως μόνο και μόνο για να καλύψει την φασαρία

Καθισμένος χωρίς να νοιώθω τηνβροχή το παρελθόν πέρασε μπροστά μου .

Μερικά πρόσωπα ήταν ακόμα εκεί...

Η Μαριάννα ήταν εκεί

Όλα τ άλλα ήταν διαφορετικά.

Σαν να μην είχαν συμβεί ποτέ.

Σαν να μην έγιναν ποτέ

Ποτέ δεν υπήρξα εκεί...

Καθόμουν με άλλους ανθρώπους και σκεφτόμουν ότι όλα είχαν αλλάξει

Πέτυχα αυτό που ήθελα..

Τα φαντάσματα είχαν φύγει,είχαν γίνει σκιές

Χαμογέλασα..

Προχώρησα...

gabriel garcia markez

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι'αυτό που αξίζουν, αλλά γι'αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ'ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ'αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ'αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ'έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ'αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ'έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ'αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ'έβλεπα, θα έλεγα "σ'αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ'αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν'το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

Ναί σε σένα μιλάω!

Έχεις αναρωτηθεί πόσο δύσκολα πέρασαν τα όχι που χρειάστηκες να πείς στην ζωή σου.
Μεγάλες βαρύγδουπες δηλώσεις που έκανες για να μπορέσεις να δαμάσεις τα ποιο άγρια θέλω σου.
Ωκεανοί απο λάθη μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου...
Η αλλιώς αλήθειες που έγιναν μαγδαλήνες και σε πίστεψαν.
Υπερφίαλες δηλώσεις σου που σάν ρήτορας προσπάθησες να περάσεις στους άλλους κοιτάζοντας τους στα μάτια για να τους ζαλίσεις ...
Να τους μεθύσεις με το ποιό κόκκινο κρασί ,το αίμα σου που έβραζε κάθε φορά
που ήθελες να ζωγραφίσεις αυτά που έπρεπε να πεις ,
να μιλήσεις για την θέση των άστρων
την απαρχή των στιγμών...
για το μπέρδεμα των χρωμάτων ...
την γκρί απόχρωση του άσπρου και του μαύρου.
Υπάρχει ακόμα συναίσθημα η λειτουργούμε όλοι τελικά με βάση της ανάγκες μας.
Μια φίλη απόψε μου είπε οτι θέλει να κάνει εγκεφαλικό σέξ.
Είναι λίγο ουτοπικό ή ο κόσμος ξέχασε να εκπαιδεύεται απλά στο συναίσθημα;
Πλέον όταν θές να τρομάξεις κάποιον απλά του λές σαγαπώ!
Θα τον δείς να φεύγει τρέχοντας βάζοντας την περιποιημένη του ουρά ανάμεσα στα σκέλια βαθιά μέχρι η άκρη της να ακουμπήσει την άκρη της ψυχής του, να την ταρακουνίσει για λίγο, να την κάνει να χτυπήσει ποιό έντονα εκτός προγράμματος χάνοντας τον έλεγχο τον κινήσεων
να γίνετε παιδί που μαθαίνει άγνωστες λέξεις !
Όλα σε μιά στιγμή ,με μιά λέξη....
Άφησε τον ευατό σου να φύγει.
Ναί ,σε σένα μιλάω .....
η φωνή σου τρέμει σαν ταλαιπωρημένες χορδές μιάς κιθάρας που χρόνια προσπαθεί να βγάλει την σωστή μελωδία αλλα άδικα...
Ξέχασες τον ευατό σου καθώς προσπαθούσες να καταλάβεις την θεωρία του σύμπαντος ,έγινες διάφανος,ανέκφραστος...
Χάθηκες σε ξερονήσια αβεβαιότητας...
Όχι δεν είμαι ειδικός,δεν έχω τις απαντήσεις.
Μιλάω απλά για να ακούω την φωνή μου να μ ακούω....
Δεν ξέρω σε ποιόν απευθύνομαι και γιατί
απλά γράφω γιατί πολλές φορές οι σκέψεις γίνονται άγρια πουλιά.
Θέλουν να ταξιδέψουν....
Κάνουν φασαρία...
Μακούς¨;;

Απο προγραμματισμό μηδέν.......

Έχω μερικές μέρες

που προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τα πράγματα που θέλω να κάνω αυτόν το μήνα.

-Να μαζέψω χρήματα για τις διακοπές.

-Να ασχοληθώ περισσότερο με την Λευκή γιατί γκρινιάζει συνέχεια.(Η Λευκή είναι η γάτα μου )

-Να πληρώσω τα κοινόχρηστα αλλά δεν βρίσκω ποτέ την διαχειρίστρια

-Να μαγειρέψω για το μωρό μου

-Να βάψω το υπνοδωμάτιο μου

-Να πάρω μια βάση για το πλυντήριο γιατί από τον θόρυβο η γριούλα που μένει απέναντι ζεί πλέον με lexotanil.

-Nα συνηθίσω οτι τον επόμενο μήνα έχω γενέθλια και κοντεύω τα τριάντα

-Να δω σε dvd τον (γλυκό Νοέμβρη) για 4 φορά.

-Να πάρω την αδελφή μου τηλέφωνο στην Κρήτη

Ούφ...................

Μάλλον το καλοκαίρι με κάνει να βαριέμαι τρελά......

ΦΥΓΗ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Νέα Εστία", Γ', 62, 15 Ιουλίου 1929. Το χειρόγραφο σώζεται ακόμη. Με τον ίδιο τίτλο είχε δημοσιεύσει στη Νέα Ζωή (Αλεξάνδρειας) ανάλογο ποίημα..

Αισθάνομαι την πραγματικότητα με σωματικό πόνο. Γύρω δεν υπάρχει ατμόσφαιρα, αλλά τείχη που στενεύουν διαρκώς περισσότερο, τέλματα στα οποία βυθίζομαι ολοένα. Αναρχούμαι από τις αισθήσεις μου.
Η παραμικρότερη υπόθεση γίνεται τώρα σωστή περιπέτεια. Για να πω μια κοινή φράση, πρέπει να τη διανοηθώ σ' όλη της την έκταση, στην ιστορική της θέση, στις αιτίες και τα αποτελέσματά της. Αλγεβρικές εξισώσεις τα βήματά μου.
Είμαι ο Φαίδων ριγμένος στη λάσπη.

Θαυμαστό βιβλίο, που οι έννοιές του δε θα το σώσουν από τον άνεμο και τη βροχή, από τα στοιχεία και τους ανθρώπους.
Στο χυδαίο αυτό καρναβάλι, φόρεσα αληθινή πορφύρα, στέμμα από καθαρό, ατόφιο χρυσάφι,

ύψωσα ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη, και πήγαινα ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Έχανα τη συνείδηση του περιβάλλοντος, αλλά πήγαινα σαν υπνοβάτης, ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή.

Οι παλιάτσοι έτρεχαν μπροστά μου ή χόρευαν γύρω δαιμονισμένα.

Φώναζαν, χτυπούσαν. Αλλά εγώ πήγαινα βλέποντας τα σύννεφα και ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή.

Δυσκολότατα προχωρούσα. Με τους αγκώνες άνοιγα τόπο, αφήνοντας πίσω μου ράκη. Αποσταμένος, ματωμένος, στάθηκα κάπου. Στον ήλιο έσπαζαν οι καγχασμοί των άλλων. Κ' ήμουν γυμνός....

Γέρνοντας βαθιά, σαν τσακισμένο δέντρο, άκουσα για τελευταία φορά την εσωτερική μου φωνή.
Και τώρα έχασα την ήρεμο ενατένιση.

Πού ν' αφήσω το βάρος του εαυτού μου;

Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με του κήπους.

Τα βουνά με ταπεινώνουν....

Για να δώσω τροφή στους λογισμούς μου, παίρνω το μεγάλο, δημόσιο δρόμο. Δύο φορές δε θα δώ το ίδιο πράγμα. Οι χωρικοί που στέκονται απορημένοι, έχουν την άγνοια και την υγεία. Τα σπίτια τους είναι παλάτια παραμυθιού. Οι κατσίκες τους δε μηρυκάζουν σκέψεις.

Χτυπώ το πόδι και φεύγω.

Περπατώ ολόκληρες μέρες.

Πού πηγαίνω; ......

Όταν γυρίσω το κεφάλι

ξέρω πως θ' αντικρίσω το φάσμα του εαυτού μου.

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Αλεξανδρινή Τέχνη", Γ' , 8-9, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1929. Το χειρόγραφο σώζεται σήμερα στο αρχείο του Γ.Θ. Καρυωτάκη. Είναι καθαρογραμμένο με μελάνι από τη μια όψη ενός φύλλου 31Χ21 εκ.

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία.
Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις.
Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.
Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα 'ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αιχμηρούς των στημόνες και θ' αναπνέω το άρωμά τους.

Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι.

Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα παραπλανητικά χαμόγελα και την προδοτική αδιαφορία.

θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι ολόκληρος μια πικρή ανάμνησης, ένα άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.

Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα βυθίζομαι στο χώμα.

Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας.

Η φασαρία της σιωπής..

Η σιωπή
Είναι ανάγκη
Είναι σταματώ , στέκομαι , αφουγκράζομαι
Είναι κατακτώ την λεπτομέρεια
Είναι σε αφήνω μήπως και σε ξαναβρώ
Είναι κοιτώ μέσα μου

Αποζητούσα πάντα τη διάρκεια στα πράγματα.
Δένομαι και θέλω ότι είναι δικό μου και θέλω να μείνει δικό μου για πάντα
Έχω βουρκώσει ακόμα και για μια μπλούζα που πάλιωσε και έπρεπε να την πετάξω,
Κάθε τι δικό μου που χάνεται , παίρνει μαζί του ένα κομμάτι μου

Δεν μπορώ ακόμα να μάθω στον εαυτό μου ότι τίποτα δεν είναι
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ….

Θέλω να νοιώθω έτσι και τον έρωτα
Να μοιάζει πάντα σαν εκείνη την πρώτη στιγμή, που μια κουβέντα, μια λέξη, μίλησε στην ψυχή μου

Στέκομαι ….

Αν και ξέρω ότι και η σιωπή με κουράζει το ίδιο
Δεν την αντέχω για πολύ
Είμαι από τη φύση μου άνθρωπος της δράσης.
Έξω βρέχει , αλλά δε με νοιάζει
Ίσως τώρα είναι η στιγμή να μη σκεφτώ άλλο και να ανοίξω την πόρτα,
ξέρω πως το μόνο που θέλω να νιώσω τις ψιχάλες να κυλούν πάνω στο δέρμα μου.
Τα γιατί και τα διότι δε με νοιαζουν επίσης....
Κάνει πολύ φασαρία η σιωπή....

Εγώ μ' εμένα...

Τις τελευταίες μέρες κάτι με κάνει να μπαίνω στην κατάψυξη....
Νοιώθω σαν να έχω αδειάσει...
Δέν σκέφτομαι,δεν μιλάω
Δέν ακούω,δεν βλέπω...
Ακόμα και να γράψω μου είναι δύσκολο,οι σκέψεις μου γίνονται κουβάρι
ένα αλισβερίσι παράξενο εμένα με τον ευατό μου απέναντι να κρίνουμε ο ένας τον άλλο..
Έχω χιλιάδες ελαττώματα αλλά το ποιο μεγάλο είναι ότι πολλές φορές κρίνω απίστευτα αυστηρά εμένα,με τιμωρώ....
Το ένα τσιγάρο διαδέχεται το άλλο
η μία σκέψη αγκαλιάζει σφιχτά την επόμενη,μπερδεύονται μεταξύ τους σχεδόν βιάζονται....
Νοιώθω να με νικούν ,να κυριαρχούν να ζητούν ικανοποίηση
Να ζητούν να λυτρωθούν...
Παράξενα τα παιχνίδια του νού.
Θέλω λίγο άνεμο ,ένα ταξίδι ,ένα λυχνάρι που να πραγματοποιεί ευχές και σένα δίπλα μου που τελευταία σε παραμελώ λίγο και ας κάθεσαι κοντά μου...
την ώρα που εγώ γράφω και συ μου κάνεις μασάζ στα πόδια για να ξεκουραστώ..

Είσαι το παράθυρο μου...

Κατερίνα Γώγου

Η Κάτερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940 και έδωσε τέλος στην ζωή της το 1993.

Κάποιοι στίχοι της...

"Πάει. Αυτό ήταν

Χάθηκε η ζωή μου φίλε μέσα σε κίτρινους ανθρώπους βρώμικα τζάμια κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

'Άρχισα να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα που σού χα δείξει στη στροφή του δρόμου.Και δεν είναι που θέλω να ζήσω....

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα..."

Στο σύντομο διάστημα της ζωής της εκδίδει τις ποιητικές συλλογές "Tρία κλίκ αριστερά "1978, "Ιδιώνυμο"1980, "Το Ξύλινο Πάλτο"1982, "Απόντες"1986, "Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"1988, "Νόστος"1990.

Μερικοί χαρακτηριστικοί στίχοι της:Από το "ΙΔΙΩΝΥΜΟ" 1978

Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι μες τους ανθρώπους...

κρυώνουν απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες τα περίπτερα

ο ουρανός πως τρυπιέται στα καλώδια και το τέλος της θάλασσας από το βάρος των πλοίων

πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες στο τελευταίο δρομολόγιο και το λάθος εκείνου που κατέβηκε στην πιό πρίν στάση

τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο και τη ντροπή σου ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά πως να τα ζητήσεις

πως τσούκου τσούκου αργά μεθοδικά μας αλοιώνουνε να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή

από το στύλ της καρέκλας...

_Η μοναξιά...

δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια της συννεφένιας γκόμενας.

Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών και στα παγωμένα μουσεία.

Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.

Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια βοϊδίσιο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς κι ασορτί εσώρουχα.

Η μοναξιά...

Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά και μετριέται πιάτο-πιάτο μαζί με τα κομμάτια τους στον πάτο του φωταγωγού.

Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά -Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά

Κάτω από όλους τους καιρούς με ιδρωμένο κεφάλι.

Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ΄αλυσίδες τα τζάμια κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής βάζει μπουρλότο στην ιδιοκτησία είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες πουλιέται κι αγοράζεται λεπτό λεπτό...

ανάσα ανάσα, στα σκλαβοπάζαρα της γης - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-ξυπνήστε πρωί.

Ξυπνήστε να τη δείτε.

Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα

το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους και τα τελευταία ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.

Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο που ξεπουλάνε τη φάρα της χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.

Η μοναξιά η μοναξιά μας λέω.

Για τη δική μας λέω είναι τσεκούρι στα χέρια μας που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει....
___________________________________________________

Μνήμες...

Ακούμπησα τα χέρια στο πληκτρολόγιο και άρχισα να γράφω...

Δέν άλλαξα...

Δέν φοράω μάσκες...

Δέν ορκίζομαι για τίποτα...

Σταμάτησα να ορκίζομαι όταν έπαψα να πιστεύω.

Έπαψα να πιστεύω όταν τα όνειρά μου πουλήθηκαν μισοτιμής.

Μήν μου λές πως άλλαξα...

Κάθε τι καθρεφτίζει το χτές.

Είναι όλα καλά στοιβαγμένα στούς διαδρόμους του μυαλού μου.

Ίσως μόνο προσπάθησα να ανακαινίσω το χτές...

Έβαλα λίγο χρώμα στους τοίχους,άλλαξα πάλι θέση στα έπιπλα.

Όλα όμως είναι εκεί.

Εσύ είσαι εκεί...

Όταν οι σκέψεις μου κρυώνουν και η ψυχή μου ξεγυμνώνεται

σκεπάζομαι τα παραμύθια που μου έλεγες όταν με έβαζες να κοιμηθώ.

Ακούω τα λόγια που μου έλεγες...

Πάντα ήσουν τα πάντα.

Η αρχή μου.....

Ακόμα και όταν πνιγόμουν στις λυσσασμένες θάλασσες της επιλογής μου μου κράταγες το κεφάλι έξω απ' το νερό.

Μου χάριζες ανάσες...

Ατέλειωτα υπερατλαντικά ταξίδια της ψυχής μου με σένα στο τιμόνι.

Οι μνήμες μου απο σένα αλλοιώνονται σαν αυτά τα αγάλματα που μένουν χρόνια στοιβαγμένα μέσα σε σκοτεινά υπόγεια μουσείων περιμένοντας με αγωνία να βγουν στο φώς....

Μου έλειψες...

Ο αδελφός σου.

Στο κορίτσι του ( Ίσως.. )

Kάθομαι που και που και σε κοιτάζω...
Έχω ακούσει διάφορα σχόλια για σένα.

Μπερδεύομαι λίγο.
Σ'έχω δεί να γελάς,να νευριάζεις,να υστεριάζεις
Σ'έχω δεί να ξεχνιέσαι και να κάνεις κάποιες φιγούρες χορού πίσω απτό μπάρ.
Ισιώνεις την πλάτη σου και απλώνεις τα χέρια σου με χάρη.


Με τα πόδια σχηματίζεις εναν όμορφο κύκλο.
Δεν σε ξέρω.
Για κάποιο λόγο μου προκαλείς περίεργα συναισθήματα.
Κάποιες φορές μου είσαι πολύ γνώριμη..
Άλλες φορές νοιώθω να κρύβεσαι σε ένα πολύ δικό σου προσωπικό κόσμο.
Ότι δεν αφήνεις κανένα αληθινό περιθώριο σε κάποιον να σε μάθει.
Ότι φοράς μια μάσκα που σε κάνει να μην είσαι εσύ.
Απλά είχα τήν ανάγκη να σου πώ οτι δεν είμαι απ'τους ανθρώπους που έχουν μίσος για κάποιους άλλους.
Ίσως απλά δεν μάρεσε που καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι και να σου λέω οτι δεν σε εμπιστεύομαι.
Ίσως και να είχες δίκιο που μου είπες οτι πολλές φορές εμπιστευόμαστε λάθος ανθρώπους .
Ίσως απλα μεγαλοποιούμε κάποια πράγματα.
Νομίζω οτι έξω απ'την δουλειά εισαι πολύ πιο οκ.
Αυτό το κρίνω απ'τους φίλους σου.
Μπορεί να μην τα πούμε ποτέ πραγματικά εσύ και γώ.
Μάλλον δεν θα τα καταφέρουμε γιατί είμαστε αρκετά εγωιστές και διαφορετικοί άνθρωποι εμείς οι δύο..
Παρόλα αυτά μέσα σε μια κρυφή συμμαχία θα σου ευχηθώ να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα και να σε καλά.
Ίσως κάποια στιγμή το διαβάσεις αυτό ίσως όχι.
Εμείς τα ξαναλέμε στην επόμενη βάρδια.

Λίστα..

Αυτό το βρήκα σ' ένα blog.Το βάζω για να μην ξεχνάμε να χρησιμοποιούμε και τον στυλό όταν γράφουμε εκτός από το πληκτρολόγιο

Να μην ξεχάσω να αγοράσω...

Καλοκαίρι στην πόλη...

Φώς λούζει το δωμάτιο...

Ένα φώς σαν μικρό παιδί.Γλυστράει στις χαραμάδες,τρυπώνει κάτω στα σκεπάσματα.

Ανοίγω τα μάτια μου δειλά, σχεδόν φοβισμένα.

Πρέπει να ξυπνήσω,να πιω καφέ,να ξυριστώ για να πάω για δουλειά.

Όλα γυρνάνε ακόμα.

Βγαίνω στον δρόμο...

Είναι όλα τόσο όμορφα έξω.

Παρατηρώ την διαδρομή.

Πράσινο παντού.Μυρίζει γιασεμί..

Ένα τσούρμο από τουρίστες ξεχύνονται στον δρόμο.

Ηλιοκαμένα πρόσωπα και χαμόγελα που η ξενοιασιά τους καλύπτει ακόμα και τον θόρυβο της πόλης που ανελέητα τρυπάει τ' αφτιά μας συνήθως..

Καλοκαίρι έξω...

Νοιώθω οτι δέν πατάω στο ψυχρό τσιμέντο πια.

Τα ενοχλητικά παπούτσια έχουν φύγει. Τα πόδια μου γαληνεύουν απ την αλμύρα και το νερό.

Ένα κίτρινο καράβι σταματάει μπροστά μου.

Μια κόρνα μου παίρνει τ' αυτιά..

Ελα χριστιανέ μου!!! ακούω ...

Είναι το ταξί που μόλις σταμάτησα

Κολωνάκι του απαντώ και φεύγουμε.

Back to reality.

Όχι όμως για πολύ. Το καλοκαίρι είναι για αποδράσεις και μόλις ξεκίνησε....

Καλό καλοκαίρι σε όλους.....

Τώρα ξέρω τι θέλω...

Ένα τριαντάφυλλο και λίγο άνεμο να ταξιδεύουν τα όνειρα μου...

Απ'τον Κ.

[13-08-2005]

Σαντορίνη

Μήν προκαλείς είναι επικύνδινο...

Ακολούθα την καρδιά σου μέχρι εκεί που πρέπει.

-Τα όρια στενεύουν-

Μήν τ'αγνοείς ,τα λάθη σου θα τα βρείς μπροστά σου.

Εξόρισε τον πόνο σου,ένα καλύτερο αύριο άρχισε να προσδοκείς..

Τα μαύρα πουλιά θα σταματίσουν να πετούν απειλητικά...

'Οταν τα πάντα παραλύουν έρχεται η λύτρωση..

Μήν ψάξεις να με βρείς,ο χρόνος τελείωσε.

Σώπα....

Σώπα ψυχή μου.

Μήν ζητάς κάτι που απλά γυαλίζει.

Είναι κάπου γραμμένο οτι τα όνειρα ξεθωριάζουν όταν τα καταθέτεις;

Σκοτεινιάζει...

Μόνο το χαμόγελο της προσδοκίας έμεινε.

Θές να πετάξεις σε ελεύθερους ουρανούς,μα είναι δύσκολη η αλλαγή.

Η υπέρβαση σοκάρει.......

Απ'τον Κ.

Παράνοια προκαλούν τα πάντα γύρω.

Τοίχος μετά!

Όλα περιστρέφονται αλλόκοτα,ψυχεδελικά...

Τόση ομορφιά,τόση δύναμη.

Μα μήπως είναι αυταπάτες;

Κάνε κάτι να χαμογελάσω αληθινά.

Όχι σαν κλόουν...

Ξέρεις είναι δύσκολο να το πετύχεις-τόσο δύσκολο όσο ένα χάδι.

Μιά όμορφη αγκαλιά γεμάτη φώς και ένα χαμόγελο τόσο βαθύ όσο το πέλαγος όλο.

Όμορφα συναισθήματα ανθρώπων που πέρασαν και στάθικαν να ξεδιψάσουν στην δικιά μας όαση.

Ποιο είναι το τίμημα του χαμένου χρόνου;

Στρίψε λίγο αριστερά.

Αλλού βρίσκονται τα χαμένα σου -είναι-

01-06-2005

01:50 το πρωί

Αθήνα-Φωτομάρας

Μαριάννα...

'Ολα ξεκίνησαν ενα μεσημέρι στα starbucks.Η ζωή μου στην Aθήνα άρχισε απο κει.....

Γεμάτος φιλοδοξίες,τσαγανό,

πάθος να βγώ μπροστά.

Στόχος να παίξω μπάλα στο δικό μου γήπεδο.

Η λέξη φόβος ήταν άγνωστη.

Η διαδρομή δύσκολη.

Κάπου εκεί στην είσοδο του καταστήματος στην Σκουφά ήσουν εσύ.

Πέρασα να πάρω κάποια manuals απ'τα χίλια τόσα που είχα φορτώσει στο μυαλό μου.

Έπρεπε να προλάβω να τα μάθω όλα..

Είχες όλα αυτά που δεν άντεχα με τίποτα.

Ολα αυτά που θα με πήγαιναν πίσω αν τα είχα εγώ.

Το πρώτο ήταν ένα τεράστιο χαμόγελο που φορούσες.Μου έκανε εντύπωση...

Για μένα εκείνη η περίοδος ήταν πόλεμος.Ηταν τόσα τα πράγματα που έπρεπε να κάνω για να δικαιολογίσω την παρουσία μου στην Αθήνα.

Τα χρήματα ήταν λίγα και έπρεπε να προχωρίσω επαγγελματικά πολύ γρήγορα.

Ήμουν πολύ αγχωμένος και σχεδόν είχα ξεχάσει να χαμογελάω.'Ισως το θεωρούσα και αδυναμία...

Και ήσουν μικρή...Έιχες όλο το χρόνο μπροστά σου,και γω βιαζόμουν...

Σε κοίταξα σαν να σε περνούσα απο scanner.

Δυό τεράστια μπλέ μάτια με κοίταξαν.

Μαριάννα μου είπες...

Ε και τι έγινε σκέφτηκα

Χάρηκα απάντησα και αμέσως σε έκανα delete!

Δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο.

Έπρεπε να φύγω...

Tώρα είμαι εδώ και σου γράφω.

Σπαταλάω χρόνο για σένα και γουστάρω.

Είσαι κομμάτι της ζωής μου.Είσαι όλα αυτά που δέν θα κανα εγώ και που αγαπούσα πολύ.

Έπαιρνα και παίρνω απο την αγάπη σου,τις φοβίες σου,τα χαμόγελα σου

τις αγωνίες σου τα γιατί σου...

Είσαι απο τα ποιό γλυκά πλασματάκια που δίνουν χρώμα στην ζωή μου.

Θα θελα να σου ζωγραφίσω ενα παράδεισο με τα πιο παιδικά χρώματα και τις πιο ζωηρές αποχρώσεις.Να σου βάλω μέσα κάδρα απο παιδικές φιγούρες.

Para siempre nino(Για πάντα παιδί) όπως θα έλεγες και συ....

Και κει κάπου μέσα θα σου έβαζα τον ιδανικό γκομενάκι που φυσικά θα ήταν Ισπανός..

Κοίταζε μπροστά ...

Ακολούθησε τα σημάδια...

Σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλα η διαδρομή.

Σ'αγαπάω ρε μπέμπα.

Ξάπλωσε κάτω και απόλαυσε την λιακάδα.

Άδραξε την μέρα σου...

αιώνια αγάπη

Μη φοβάσαι της είπε, καθώς την αγκάλιαζε τρυφερά. Εκείνη του χαμογέλασε αδύναμα. Φτάνει το τέλος, του ψιθύρισε, μα για την αγάπη μας θα μάθει όλος ο κόσμος. Δε θα μπορέσουν ποτέ να μας χωρίσουν , να το θυμάσαι…
Τα μάτια της έκλεισαν, μα εκείνος δεν έπαψε ποτέ να την αγκαλιάζει, μέχρι που έκλεισαν και τα δικά του μάτια.
Και ο χρόνος κύλισε…
Και η ιστορία τους πήρε στην τροχιά της, δικούς της αγαπημένους, μαζί πέρα από το θάνατο…
Τα χρόνια πέρασαν, αιώνες κύλισαν ο ένας μετά τον άλλο…
Και η αγάπη τους έγινε γνωστή στα πέρατα του κόσμου, σύμβολο έγιναν της αγάπης. Μιας αγάπης δίχως τέλος, δίχως όρια…
Το ζευγάρι βρέθηκε αγκαλιασμένο στη Mentua, 25 μίλια νότια της Βερόνα, στην Ιταλία. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι έζησαν πριν 5.000 με 6000 χρόνια.

Απ'το internet όπως και η photo της ανάρτησης.

Δεν θέλω να χάσω στιγμή...

Δεν υπήρξες ποτέ...

Σε είδα...

Να ποθείς, ό,τι δεν σου ανήκει...

Να κλέβεις ότι κάνει κάποιον χαρούμενο.

Να θέλεις,μια ζωή που δέν είναι δικιά σου...

Ενοιωσα...Να παλεύεις,με τις φοβίες σου

Να σκοτώνεις το ποιό όμορφο κομμάτι του ευατού σου.

Να ψάχνεις,σκοτάδια για να κρύψεις την ασχήμια της ψυχή σου...

Ενα βράδυ σε άκουσα να κλαίς...

Να φωνάζεις,για κατανόηση!Να εκλιπαρείς,για λίγη σημασία...

Ενα βράδυ πούλησες τον θεό σου..Είχες πιεί μου είπες, ψεύτη.

Να πουλάς ψυχή για λίγη ηδονή...Είσαι τόσο λίγος !

Να μου λές οτι είσαι δίπλα  μου..

Να γελάς με τα λάθη μου...

Να φοράς την μάσκα που σου άρεσε

που σε έκανε να μοιάζεις με κάποιον άλλον.

Θέλω να σε διαγράψω,σε έχω διαγράψει ...

Δεν υπάρχεις πια...

Κάν'το μόνος σου

Πριν σε καταλάβει άλλος κανείς,και αντιληφθεί το μέγεθος

της υποκρισίας σου...

Δέν υπήρξες ποτέ......

Σε τεντωμένο σκοινί.

Το σωστό σκηνικό έχει στηθεί...
Γκρίζο το βράδυ έξω και το τζάμι έχει θαμπώσει.
Η ίδια φασαρία απ'τους δίπλα.Πάλι αυτός φεύγει.
Εδώ και μέρες διώχνουν ο ένας τον άλλο....την ίδια ώρα....πάντα!Αρχίζω να ακροβατώ πάλι...μιλάω με τις σκέψεις μου....σου μιλάω με αυτές....κι αν πάνω μου βλέπεις αυτην την πλάνη, είναι γιατί έχω χαθεί πάλι στα ναί και τα όχι.
Πάλι ακροβατώ καθώς πλέκονται τα πρέπει και τα μή.
Μια άγνωστη φωνή με καλεί σε ένα όνειρο που φαντάζει πέρα για πέρα αληθινό - είναι η δικιά σου-
...πόσο χρόνο της ζωής μου υπηρέτησα μια ψεύτικη αλήθεια...; Ισως να είναι καιρός να ακολουθήσω ένα αληθινό ψέμα..
για όσο κρατήσει...
μια στιγμή...δύο ...τρεις....
Κι ας είναι ουτοπία το αντέχω.
Κι αυτα τα μαύρα τετράδια...μη με ρωτάς γιατί τα έχω...πώς αλλιώς θα φώτιζε τόσο εκτυφλωτικά το χώρο εκείνο το ένα που γράφεται κάτω από το πιο δυνατό φως ;
Πάντα στα άκρα δε μαθαίνουμε να ζούμε;
Ακόμη μια φορά, αντιλαμβάνομαι και η γνώση αυτή με ταξιδεύει, πώς η μόνη φωνή στην οποία υποτάσσομαι πρόθυμα....είναι αυτή που με σέρνει στα άκρα δίχως όρους
Η ίδια φωνή που μου χαρίζει την ελευθερία ,την έκφραση, την μουσική που μαστιγώνει τ'αφτιά μου καθώς γράφω...

Ελπίζω ν'αντέξει αυτη την φορά το σκοινί στα δικά μου ακροβατικά!

Δές το που τέντωσε..

Μιά τζούρα ευτυχίας..

Μια τζούρα ευτυχίας, και κάτι...
αρκεί τόση
και πετάς μ'εκείνο το ψυχρό βλέμμα που ποτέ δεν κατάλαβα με τα κόκκινα μάτια που είναι όμως τόσο

όμορφα όταν αρχίζουν να μου μιλούν για τα ταξίδια τους..Η δουλειά άρχισε μου λές
όπως άρχισε και το άνοιγμα του νου και δεν έχει τέλος
μόνο συνέχεια ...
κι είναι αυτή η ελευθερία που σε κατακλύζει η μόνη αλήθεια που θέλεις να κουβαλάς η ανάγκη σου να ελέγχεις το σύμπαν.
Και τώρα ξέρεις πως δεν υπάρχει πόνος που να μην έχεις υπερβεί
δεν υπάρχει γυμνό σημείο πάνω σου που να μην έχεις χαράξει χάρτες.
Όχι, ο χρόνος δεν επαρκεί.θέλεις κι'αλλο.
θέλεις τρεις, τέσσερις ζωές...

Ταξίδεψε όσο εσύ θέλεις.Εγώ θα λαμβάνω πάντα τις κάρτες που θα μου στείλεις .Θα είμαι εδώ..
(... κι επιτέλους...και πόσο βαθιά η ανάσα αυτού του...ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ......επιτέλους δε με φοβάμαι πια...)γιατί πιο πολύ απ' όλα εμένα φοβόμουν

Τώρα μπορώ να σε δω χωρίς να φοβάμαι

Μου αρκώ....όπως μου αρκείς και σύ.

Τα ταξίδια σου θα είναι και δικά μου.

Την Σαντορίνη την είδα απ'τα μάτια σου...

Ενα ταξίδι θα το κάνουμε μαζί.

Στον κ.

Η σκιά της ψυχής μου

Η σκιά της ψυχής μου φεύγει προς κάποια δύση από αλφάβητα,ομίχλη από βιβλία και λόγια.

Η σκιά της ψυχής μου!

Στη γραμμή έχω φτάσει όπου παύει στερνά η νοσταλγία,κι αλλάζει του δάκρυου η στάλα σε αλάβαστρο του νου.

Η σκιά της ψυχής μου

Το αδράχτι του πόνου τελειώνει,μα μένει η αιτία κι η υπόσταση του παλιού μεσημεριού μου από χείλη,του παλιού μεσημεριού μου από βλέμματα.

Ένας θολός λαβύρινθος,από άστρα καπνισμένα μπερδεύει μες τα δίχτυα τουτα μαραμένα ονείρατά μου.

Η σκιά της ψυχής μου!Και μια φρεναπάτη τρυγάει τη ματιά μου.

Βλέπω τη λέξη αγάπη ξεθωριασμένη

.Αηδόνι μου!Αηδόνι!

Τραγουδάς ακόμα;

Απο τόν F. G. Lorca .

12 το βράδυ...

Η ώρα περνάει...
Κάποιος έρχετε.Κάποιος φεύγει
Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση

Η πόλη ξυπνάει.Βάζει το φτηνό άρωμα της,τα φώτα στολίζουν την ασχήμια της.

Βγαίνω στον δρόμο-μπαίνω σ'ένα σκοτεινό μπάρ

Ενας θεός σερβίρει απο πλακέ μπουκάλι,δυο ποτά και μια υπόσχεση..

Φευγάτα βλέμματα.Ποτισμένες με αλκοόλ ανάσες

Η μουσική παίζει δυνατά.

Είναι 12 το βράδυ και όλα συμφωνούν!!

Η θέση των άστρων τα φώτα που τρεμοπαίζουν στο άχρωμο ταβάνι ακόμα και η φιγούρα στην διπλανή θέση απο κάποιον που νομίζω οτι ξέρω απο παλιά.

12 το βράδυ και όλα είναι μισά.Βγαίνω στον δρόμο.

Φυσαει και ο κόσμος λιγοστεύει..

Κάποτε μου είπες οτι είμαι διάφανος και όλοι με προσπερνούν.

Γαντζώνομαι στους λεπτοδείκτες καθως ο χρόνος περνάει.Ενας περαστικός μου ζητάει τσιγάρο.

Ξημερώνει...

12 το βράδυ μου έδωσες τα κλειδιά μου.Θα γυρίσω είπες..

Εφυγες με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα.

Τα δικά μου....

Μια μέρα θα βγώ απ'το σπίτι και θα 'χουν φύγει όλοι.

Παντού ερημιά,όλα παρατημένα ανοιχτά.Ενα ξυπνητήρη θα χτυπά και κανείς δεν θα το κλείνει.

Θα πουλάω σε άδεια μαγαζιά δυο παραμύθια,δυο φιλιά και όλα μου τα όνειρα.....

Για σένα..(ξέρεις εσύ)

Σήμερα αισθάνομαι την παρουσία σου ποιο έντονα εδώ…δίπλα μου ..να μου κρατάει συντροφιά…σ ’ένα ακόμη βράδυ που περνάω μακριά σου και ας εισαι απεναντι μου τωρα. ¨Ένα βράδυ που είναι γεμάτο από την εικόνα σου. .την παρουσία σου. .την ανάσα σου που αισθάνομαι να ηχεί στ΄ αφτιά μου…τίποτα ποιο μαγικό από το να είσαι εδώ μα συνάμα να λύπεις,και παλι εδώ…μέσα μου…στην ζωή μου ..στον χρόνο μου ..στα τσιγάρα που καπνίζω ..σε όλα όσα αποτελούν αυτό που είμαι ,την ύπαρξη μου !!Ενα βράδυ που υπάρχει παντού σιωπή ..μόνο ο ήχος από τον αναπτήρα να σπάει την απόλυτη ησυχία που επικρατεί στο δωμάτιο…Μία ησυχία που κάποιες φορές γίνεται εχθρός μου…μα άλλες πάλι ,όπως το αποψινό βράδυ είναι λύτρωση…και αυτό επειδή απόψε με φέρνει τόσο κοντά σου ..όσο ποτέ άλλοτε!Ποιός υπολογίζει αυτά όταν οί σκέψεις γίνονται γέφυρα και έρχονται εκεί κοντά σου ?Εκεί πάνω απ ’το προσκέφαλο σου…να σε φυλάνε…να σε κοιτάνε όπως κοιμάσαι…να σου χαiδεύουν απαλά τα μαλλιά σου…να σου χαρίζουν χιλιάδες φιλιά…και να σου ψυθιρίζουν γλυκά κι απαλά λόγια που δεν σου έχει ποτέ κανείς άλλος πεί …Και όπως γλυκά σε αγκαλιάζει ο Μορφέας χάρη να του ζητήσω:να μου δώσει ένα βράδυ την θέση του να σε σκεπάσω εγώ με τα φτερά μου…να ζεστάνω το κορμί σου…να σου στείλω όνειρα παραδεισένια ..και να σου μιλάω μέχρι το πρωί…και ας φύγω σαν ξυπνήσεις ,με το που ο ήλιος αρχίσει να επισκέπτεται τον ουρανό ..το ξέρω θα το νοιώσεις δεν μπορεί ..όταν τα βλέφαρα σου ανοίξεις θα αισθανθείς πως όλο το βράδυ ήμουν εκεί και σε πρόσεχα… Ένα βράδυ που δεν θα με μακριά σου αλλά εκεί ..δίπλα σου… Ένα βράδυ που είμαι μακριά σου μα να ξέρεις ….Δύο ακομα βράδυα και θα σ'εχω ξανά...
1:54 PM Add a comment Send a message Permalink View trackbacks (0) Blog it

Είναι απίστευτο

Πόσα πράγματα μπορεί να μάθεις για τον εαυτό σου από άτομα που υποτίθεται είναι δίπλα σου και σε αγαπάνε.
Οταν γράφεις για πολλά χρόνια και η έμπνευσή σου απλά ξεριζώνεται, όταν πράγματα μυστικά που έχεις πει ξανάρχονται στην επιφάνεια με τη μορφή λεπίδας, όταν όλοι βγαίνουν από πάνω γιατί εσύ έχεις πάντα άδικο κι είσαι πάντα κατώτερος άνθρωπος από κάποιον άλλον, όταν σε βρίζουν με το γάντι και σε απαξιώνουν... Οταν ξεχνούν και εθελοτυφλούν και σε ταμπελιάζουν με τρόπο που ούτε οι εχθροί σου θα σου κάνανε, ακόμα και να θίξουν τη σεξουαλικότητά σου, όταν σου δείχνουν πως τα μισούν όλα αυτά, δεν είναι σαν να μισούν εσένα;
Τους κάνεις δώρο ότι καλύτερο διαθέτεις, ιδεατό ή υλικό, κι εκείνοι σου χαρίζουν πίκρα και πληγές, άλλες φορές επειδή δε ξέρουν τι να πούν, κι άλλες επειδή φταις και πρέπει να τ' ακούσεις. Πάντα φταίς. Πάντα φταίω.
Το πρόβλημα είναι πως κάθε πρωϊ εκείνοι είναι καλά, κι εγώ νιώθω σαν σκουπίδι, σαν μαλάκας.
Εγώ κι αν ζητάω βοήθεια από ανύμπορα χέρια.
Επειδή αυτοί προδώθηκαν και εξαπατήθηκαν, και λόγω αυτών έγιναν πικρόχολα γουρούνια, δίχως ευαισθησίες γιατί για μένα δεν περισσεύουν ούτε ευαισθησίες ούτε ρομαντισμοί, τη πληρώνω για να είμαι όλα αυτά που μίσησαν προσφάτως.
Κι όταν η καρδιά μου χτυπάει βαριά, κλείνω τα μάτια κι εύχομαι να με υπολόγιζαν περισσότερο.
Στη τελική, δε φταίνε αυτοί.
Φταίω εγώ, που ακόμα προσπαθώ να τους κάνω να δούν πως είναι λάθος για μιά ηλίθια ανάμνηση, να σβήνουν και να μην υπολογίζουν τα δικά μου αισθήματα.
Αφιερωμένο σε μένα. Αυτό που ζητούσα πάντα στους άλλους και δε το βρήκα ποτέ. Ελευθερία...

Πρωί...

Τελικά το πρωινό ξύπνημα ειναι άγνωστη χώρα για μένα.

Αλλοι άνθρωποι ( μοιάζουν με alien στην δική μου πραγματικότητα...)

Κατακόκκινα μάτια απ'την αγρύπνια με καρφώνουν σαν αμαρτία που
μόλις διέπραξα καθώς κατεβαίνω τις κυλιόμενες σκάλες του μετρό που ειναι σαν να με ρωτάνε τι καιρό κάνει στον πλανήτη που συχνάζω.


Πρέπει να φτάσω στην δουλειά

1.Χωρίς να κοιμηθώ στην διαδρομή

2.Να μην βρίσω τον καθένα που σπρώχνει επίμονα να περάσει στο βαγόνι που κάθομαι .

3.Να μήν εκνευριστώ απο την ηλίθια διαφήμιση της ΜΙSΚΟ φάτσα μπροστά μου.


Τελικά νομίζω οτι το πρωινό φως ειναι η μάστιγα του αιώνα.

Αλλοι έχουν τα αντισώματα να επιβιώσουν και άλλοι π.χ εγώ περιμένουμε το εμβόλιο που θα μας απαλλάξει απ'αυτο.

Το απόγευμα φέρνει μια γλυκειά ηρεμία που γεμίζει τις μπαταρίες μου και με κάνει να σκέφτομαι οτι σκασίλα μου που χρειάζεται να πηγαίνω πρωί-πρωί για δουλειά τουλάχιστον υπάρχουν όμορφα απογεύματα που γεμίζω με ανθρώπους που πραγματικά αγαπώ !


Φοράω λοιπόν το καλό μου χαμόγελο και λέω καλημέρα στον ίδιο πρώτο κατσούφη-ιδιότροπο πελάτη που μου ζητάει ενα fredo espresso με 6 παγάκια και καλά χτυπημένο...